Reklama

Tu możesz umieścić Twoją reklamę

GDY CZŁOWIEK ZAGINIE NAJTRUDNIEJ POZOSTAĆ CHŁODNYM EMOCJONALNIE

źródło: KPP w Starogardzie Gdańskim

Sprawa poszukiwawcza za osobą zaginioną jest prowadzona przez okres minimum 10 lat od zgłoszenia zaginięcia. Gdy osoba zaginiona nie odnajdzie się po upływie tego czasu akta zostają złożone do archiwum, gdzie są przechowywane przez kolejnych 30 lat. Jednak dane teleinformatyczne nadal są aktywne tj. w ewidencji komputerowej nadal figurują informacje o osobie zaginionej, jej zdjęcia, opis cech rysopisowych ubioru oraz okoliczności zaginięcia. Informacje te dostępne są w systemie komputerowym i biorą udział w momencie typowania w przypadku ujawnienia ww. osoby lub zwłok.

Z funkcjonariuszką Komendy Powiatowej Policji w Starogardzie Gdańskim, która na co dzień zajmuje się poszukiwaniem zaginionych i ściganiem osób poszukiwanych – rozmawia Anna Ruszczyk.

Jakie są przyczyny zaginięć, dlaczego do nich dochodzi?

Przyczyny zaginięć bywają różnorodne. Począwszy od tych związanych ze stanem zdrowia psychicznego, poprzez zaniki pamięci, ucieczki przed problemami finansowymi czy wierzycielami, a skończywszy na próbie izolacji od obecnego otoczenia w celu rozpoczęcia życia na nowo. Bywają też zaginięcia małoletnich, do których dochodzi najczęściej w wyniku niewłaściwego sprawowania opieki przez opiekunów. Zdarzają się również ucieczki z domów. Dochodzi do nich najczęściej w okresie wakacyjnym.

Jaka jest skala zaginięć?

Czynności poszukiwawcze za osobami zaginionymi wymagają dużego zaangażowania sił i środków. Policyjne statystyki wskazują, że na terenie powiatu starogardzkiego nie są to pojedyncze przypadki. W ostatnich 3 latach otrzymaliśmy zgłoszenia w sprawie zaginięcia około 200 osób co daje średnio ponad 66 osób rocznie.

Czy większość z nich udało się odnaleźć?

Tak. Zdecydowana większość osób, które zostały zgłoszone w naszej jednostce jako zaginione, odnalazła się.

Zastanawiam się, czy istnieje ciemna liczba niezgłoszonych zaginięć na przykład w sytuacji, gdy dana osoba nie miała rodziny, ani znajomych którzy zauważyliby jej zaginięcie?

Nie mamy informacji na ten temat. Zdarzają się jednak przypadki zgłoszenia zaginięcia osoby po upływie kilku lat od ostatniego kontaktu osoby zaginionej z rodziną lub znajomymi. Dotyczy to zwłaszcza osób, które żyją samotnie lub osób bezdomnych.

źródło: KPP w Starogardzie Gdańskim

Czy można określić w przybliżeniu jaką część zaginięć stanowią porwania, uprowadzenia osób?

Najczęściej zgłaszanymi przyczynami zaginięć dzieci i nastolatków w wieku do 18 lat są ucieczki małoletnich z domów rodzinnych oraz ośrodków opiekuńczo-wychowawczych. Porwania rodzicielskie i uprowadzenia osób zdarzają się, jednak na przykładzie jednostki takiej jak nasza, są to pojedyncze przypadki w skali roku.

Kiedy należy zgłosić zaginięcie osoby, po upływie jakiego czasu?

Aby powiadomić policję o zaginięciu osoby wystarczą uzasadnione obawy, że jej nieobecność może wiązać się z tragicznym dla niej w skutkach zdarzeniem, a podjęte próby jej odnalezienia nie przyniosły oczekiwanego rezultatu. Daną osobę uznajemy za zaginioną, kiedy wystąpi sytuacja, w której niemożliwe jest ustalenie miejsca jej pobytu i zapewnienie ochrony jej życia, zdrowia lub wolności, czy udzielenie wymaganej pomocy. Nie należy bać się konsekwencji „błędnego” zgłoszenia czyjegoś zaginięcia. Czasem tylko szybka reakcja może uratować czyjeś życie lub zdrowie.

Co w sytuacji, gdy osoba zaginęła za granicą i nie mamy od niej żadnych wieści? Jak wygląda kwestia poszukiwań osób zaginionych za granicami naszego kraju?

Początek procedury jest taki sam jak w przypadku zaginięcia osoby na terenie RP. Jednostką prowadzącą czynności jest ta Komenda Policji, na terenie działania której osoba zaginiona zamieszkiwała. Informacja o zaginięciu jest przekazywana do kraju docelowego poprzez Biuro Współpracy Międzynarodowej Policji w Warszawie. Wszelkie czynności są koordynowane przez to Biuro. Nadmienić należy, że w każdym państwie poszukiwaniami za osobami zaginionymi zajmują się organy policji. Staramy się poprzez policję zagraniczną sprawdzać miejsca, w których jak wynika z naszych ustaleń może przebywać osoba zaginiona.

źródło: KPP w Starogardzie Gdańskim

Jak wyglądają pierwsze godziny poszukiwań osób zaginionych, jakie siły i środki są angażowane?

Siły i środki, które są angażowane do czynności przy sprawie o zaginięcie osoby są zawsze dobierane do charakteru i wagi konkretnego zdarzenia. Inaczej podchodzi się do zaginięcia 6-letniego dziecka w lesie, które prowadzone są w trybie alarmowym. Angażowane są wtedy wszystkie dostępne siły i środki zarówno policyjne jak również poza policyjne. Innego rodzaju czynności – nie tak spektakularne, podejmuje się w przypadku zgłoszenia o zaginięciu osoby dorosłej, która w sposób naturalny opuściła miejsce swojego pobytu, gdzie nie ma przesłanek mówiących o zagrożeniu jej życia lub zdrowia. Sprawdza się wtedy kontakty towarzyskie takiej osoby, ustala się co robiła przed zaginięciem oraz ustalamy krok po kroku co dalej działo się z osobą zaginioną. Każde zaginięcie osoby traktowane jest bardzo poważnie. W zależności od okoliczności towarzyszących zaginięciu, podejmowane są kroki adekwatne do aktualnych potrzeb związanych z poszukiwaniami. Istotne są tutaj przede wszystkim takie informacje jak wiek osoby zaginionej, czy do zaginięcia doszło w okolicznościach popełnienia przestępstwa przeciwko zdrowiu, życiu lub wolności osoby zaginionej, albo istnieje możliwość targnięcia się na własne życie. Dla policjantów zajmujących się tego rodzaju sprawami ważne jest to czy do zaginięcia doszło z powodu choroby czy upośledzenia umysłowego lub zaginęła osoba, która nie może kierować swoim postępowaniem albo wymaga opieki lub pomocy innych osób. Takich czynników jest oczywiście zdecydowanie więcej, bo nie wszystkie zostały tutaj wymienione. Zaginięcia dzieci zawsze są traktowane priorytetowo.

Jak często w Pani praktyce zdarzało się, że osoba zaginiona padała ofiarą zabójstwa, bądź handlu ludźmi?

W mojej długoletniej praktyce były to pojedyncze przypadki.

Przykładowo, w lesie znaleziono zwłoki w stanie totalnego rozkładu. Czy na podstawie badań którymi obecnie operuje kryminalistyka jesteśmy w stanie określić jakiekolwiek dane dotyczące denata i czy istnieje szansa na przyporządkowanie go do zbioru osób zaginionych?

Policja prowadzi czynności identyfikacyjne w przypadku ujawnienia nn zwłok lub szczątek ludzkich. Zabezpiecza się wszelkie ślady mogące przyczynić się do ustalenia tożsamości denata poprzez porównanie kodu genetycznego DNA, porównanie odbitek linii papilarnych, badanie uzębienia i innych danych odontologicznych, badanie radiologiczne, antroposkopijne, porównywanie cech rysopisowych i znaków szczególnych w tym blizn i tatuaży, porównanie danych medycznych o przebytych zabiegach leczniczych lub chirurgicznych oraz identyfikuje się rzeczy osobiste. Coraz częściej zdarza się, że tożsamość zwłok ustalana jest na podstawie danych porównawczych DNA zwłok oraz DNA osoby zaginionej.

źródło: KPP w Starogardzie Gdańskim

Jak często przy poszukiwaniach wykonuje się progresję wiekową?

Progresję wiekową, czyli postarzanie wizerunku danej osoby bazując na wiedzy o procesach starzenia, stosuje się najczęściej wobec osób, których wizerunek z uwagi na upływ czasu mógł ulec zmianie. Metodę tą stosuje się najczęściej wobec osób, które zaginęły będąc jeszcze dziećmi i nie powróciły do rodzinnych domów. Skutkuje to tym, że po wielu latach od zaginięcia ze zrozumiałych względów nie dysponujemy aktualnym wizerunkiem tych osób. Na szczęście jeżeli chodzi o naszą jednostkę w ostatnich latach nie było potrzeby wykonania progresji wiekowej.

Ile lat trwają poszukiwania, czy można mówić o poszukiwaniu „do skutku”? Kiedy taka sprawa trafia do „Archiwum X”?

Sprawa poszukiwawcza za osobą zaginioną jest prowadzona przez okres minimum 10 lat od zgłoszenia zaginięcia. Gdy osoba zaginiona nie odnajdzie się po upływie tego czasu akta zostają złożone do archiwum, gdzie są przechowywane przez kolejnych 30 lat. Jednak dane teleinformatyczne nadal są aktywne tj. w ewidencji komputerowej nadal figurują informacje o osobie zaginionej, jej zdjęcia, opis cech rysopisowych ubioru oraz okoliczności zaginięcia. Informacje te dostępne są w systemie komputerowym i biorą udział w momencie typowania w przypadku ujawnienia nn osoby lub zwłok.

źródło: KPP w Starogardzie Gdańskim

Z jakimi instytucjami, organizacjami współpracujecie w ramach poszukiwań osób zaginionych?

Współpracujemy z wszystkimi organizacjami państwowymi i samorządowymi w miarę potrzeb.

Czy publikowanie w mediach wizerunków osób zaginionych jest skuteczną metodą poszukiwań?

Dobre jest każde narzędzie, rozwiązanie oraz metoda dająca chociażby cień szansy na odnalezienie osoby zaginionej. Publikacje wizerunków oraz informacji o zaginięciu osób w mediach to jedno z wykorzystywanych przez nas narzędzi. Aby Policja mogła upublicznić w mediach dane osoby zaginionej niezbędna jest na to zgoda najbliższych. Z takimi informacjami do dziennikarzy zgłaszają się nie tylko policjanci, ale również rodziny osób zaginionych. Coraz częściej wykorzystywane są do tego celu również znane portale społecznościowe.

Jakiej pomocy od Was oczekują rodziny osób zaginionych, a co jesteście w stanie im zaoferować?

Najczęściej rodziny osób zaginionych oczekują gotowego efektu w postaci „natychmiastowego” odnalezienia się osoby zaginionej. Policja nie zajmuje się udzielaniem pomocy rodzinom osób zaginionych, możemy jedynie wskazać, gdzie taką pomoc można uzyskać.

Co jest najtrudniejsze w poszukiwaniach, a co dostarcza satysfakcji?

Najtrudniej pozostać chłodnym emocjonalnie w stosunku do prowadzonych czynności. W przypadku osoby zaginionej zawsze mamy do czynienia z lękiem i obawą osoby zgłaszającej o losy osób najbliższych. Prowadząc czynności poszukiwawcze nie można ulegać emocjom innych osób, co jest trudne zwłaszcza w przypadkach gdy ujawnimy, że osoba, którą poszukujemy nie żyje. Dużo satysfakcji przynoszą takie chwile, gdy odnajdziemy zaginioną osobę. Radość i satysfakcję z dobrze wykonanej pracy czujemy kiedy mamy okazje pomóc ludziom w ponownym nawiązaniu zerwanej relacji.

Dziękuję za rozmowę

Facebook